Maar wellicht waren er ook van die gepijnigden - sterk in hun geloof en overtuigd van de Goddelijke genade en rechtvaardigheid - die zelfs in momenten van de grootste ontbering en pijnlijkste vernedering nog zo verheven waren om hun beulen op een of andere manier te willen vergeven. Die kracht en troost vonden in de woorden van Jezus Christus aan het kruis: "Heer, vergeef hen, want zij weten niet, wat zij doen".
Hoe sterk moet hun geloof zijn gewest, dat zij - na te zijn gemarteld, gepijnigd en vernederd - nog konden bidden: "Heer, vergeef hen, want zij weten niet, wat zij doen".
Hoe diep moet hun overtuiging van de goddelijke genade en rechtvaardigheid zijn geweest, dat zij - nadat zij hun familieleden in de gaskamers hebben zien verdwijnen - nog konden bidden: "Heer, vergeef hen, want zij weten niet, wat zij doen".
En dat men in zo'n moment niet meer aan zichzelf dacht, maar voor de arme slachtoffers bad: "Heer, Gij draagt de zondes van deze wereld. Schenk hen eeuwige rust"..

Lux aeterna
‘Lux aeterna’ - eeuwig licht. Ook dit onderdeel is een gebed. Een gebed van de levenden voor de overledenen. Een gebed om het eeuwig licht, dat voor de overledenen moge schijnen.

Het wordt geopend met een plechtig orgelthema, dat allengs wordt gesteund door de strijkers en door de houtblazers wordt over genomen. De vrouwenstemmen van het koor nemen dit thema vervolgens over met de woorden ‘Lux aeterna luceat eis’, wat door de mannenstemmen met ‘Domine Jesu’ wordt beantwoord. Na een instrumentaal intermezzo zingt het gehele koor een resoluut ‘Domine, quia pius es’. Heer, want Gij bent eeuwig goed.

[<]	[Lees verder..]