In dit onderdeel komen verschillende emoties tot uitdrukking. Gevoelens van eigen nederigheid, van machteloosheid en hulpeloosheid. Het gevoel, om hulpeloos uitgeleverd te zijn. De beulen konden jarenlang met hun slachtoffers doen en laten, wat ze wilden. Zonder enige scrupules konden zij hun agressie, hun perverse sadisme en hun primitieve moordlust uitleven. Niemand hield hen tegen. Dag in, dag uit. Hoe vaak werden mensen bespot en vernederd. Hoe vaak aan honger, dorst en kou blootgesteld, met laarzen geschopt en met knuppels geslagen. Hoe smartelijk moet het zijn geweest om helemaal niets tegen al deze ontberingen te kunnen verrichten. Dat gevoel, dat iedere pijnlijke minuut een uur schijnt, ieder kwellend uur een dag, ieder hongerige dag een week, iedere koude week een maand, iedere eindeloze maand een jaar. De vrees dat deze hel nooit zal eindigen.
Zeker zullen daarom ook miljoenvoudig gevoelens van twijfel, van onzekerheid, van moedeloosheid en resignatie zijn opgekomen. Twijfel, of men zijn familieleden nog wel eens te zien zou krijgen. Twijfel, of men de komende dag nog wel zou overleven. Twijfel aan God en de wereld. De onzekerheid, hoelang deze hel nog zou kunnen duren. Zou er ooit eens een einde aan komen? En zo ja, hoe dan? De onzekerheid, of men deze hel zal kunnen overleven. Of dat men zou moeten sterven. En wanneer?
De moedeloosheid bij de gedachte, dat men al deze ontberingen en vernederingen iedere dag opnieuw zou moeten meemaken. En resignatie bij de gedachte, dat er geen ontwijken in het vooruitzicht was.
Maar zeker ook gevoelens van wraak en vergelding zullen vaak opgekomen zijn, in momenten van boosheid en woede. Hoe vaak wenste men zijn pijnigers een gerechte straf toe, indien men weer eens honger en kou moest lijden.

[<]	[Lees verder..]