Het koor begint dit deel met de ‘heilig-roeping’, hetgeen de klarinet met een opgewekte solo beantwoordt. ‘Pleni sunt coeli et terra gloria tua’. Vol zijn hemel en aarde van Uw glorie. Deze passage - plechtig voorgedragen door de Sopraan en de Tenor onder begeleiding van het koor - wordt gevolgd door een verheven ‘Hosanna’ van het koor in wisselzang met de vier solisten. Na een reprise van de ‘heilig-roeping’ zetten de Sopraan en de Tenor een rustig ‘Benedictus’ in, dat door het koor wordt beantwoord met ‘qui venit in nomine Domini’.
Na een tweede, bijna vrolijke solo van de herder - ditmaal gespeeld door de hobo - besluit het koor dit onderdeel met nog eens een blijmoedig verheven ‘Hosanna’.

Zelfs in Auschwitz waren er momenten van opluchting en hoop. Momenten van opluchting, indien men eens een dag lang niet werd geslagen of getrapt. Momenten van hoop, indien men niet in de rij slachtoffers stond, die naar de gaskamers werd gestuurd. Momenten van opluchting, indien men sommige dagen met rust werd gelaten, en men zijn armzalige maaltijden tot zich mocht nemen. Momenten van hoop, indien men weer een dag had overleefd. Momenten van opluchting, indien men ‘s nachts op zijn strooien legerstede voor sommige uren de mishandelde ledematen mocht uitstrekken.
Op zulke momenten zullen velen wel eens in stilte een dankgebed hebben uitgesproken. Zullen sommigen wel eens in stilte een lofzang voor de Heer hebben gemijmerd. ‘Geheiligd is God, onze Heer. Gezegend hij, die komt in de naam van de Heer. Hosanna in den hoge’.

[<]	[Lees verder..]