Einsteigen, schnell, schnell, de trein op het perron.
Westerbork, waar hun laatste reis begon.
M'n zusjes blauwe jasje voor het rooster van die beestenwagen
dat beeld, nog steeds niet te verdragen.

Ik zie m'n moeder, haar mooie haar, ooit glansde het in de zon
O, die trein op het perron.
Van d'r haar beroofd, onteerd door nazi hand
voor altijd op mijn netvlies ingebrand.

Daar is mijn vader, radeloos, hij roept, we zien elkaar
Waarom, waarom na vijftig jaar
weet ik nog het antwoord niet.
Wanhoop, vertwijfeling, intens verdriet.

Langzaam zet de trein zich in beweging,
wanhoop, angst, verdriet gaan door me heen.
Bewakers schreeuwen, laarzen stampen,
ik ben alleen.

Op dat perron verloor ik alles wat me dierbaar was,
alles, ook mijn zusjes blauwe jas.
Ik heb gebeden, geschreeuwd, ik wil bij jullie zijn,
samen, samen sterven, voelen dezelfde pijn.

Na vijftig jaar, mijn kinderen zijn nu groot, is de pijn niet minder,
overwinnen zij hun dood?

[<<]